Thursday, 22 December 2011

Your princess is going to be a queen


 Don’t ever think to say good bye to your daughter.....

 She has come this long with your love and guidance....
 She has followed wrong paths, and made wrong decisions 
 The way you sort it out all those is unbelievable............

 Be happy and say welcome to your new son....
 He is sort of a man who gone care and love your daughter...
 He will be the best ever son you can ever have in your life....
 He is amazing; else he won’t come across this long with her...

 The most awaited day on your life is coming dad….
 The day you dream even in the day time is coming mom...
 This is the happiest day you gone pray with tears…
 This is the day your princess gone be a queen…..



Thursday, 15 December 2011

මෙහෙමත් ගෑස්....

ඔන්න එකෝමත් එක රටක  සරසවියක් තිබ්බා. මේකෙ තියෙනවා දෙපාර්තමේන්තු හුඟක්. ඒ වගේම තව තියෙනවා පරිපාලනය කරන දෙපාර්තමේන්තුවක්. ඉතින් සරසවියක්නේ, ළමයි උපාධිය කරල ඉවර උනාම අදාළ සහතික පත්‍ර එහෙම ගන්න එනවා. සමහර පිට රට සරසවි වලින් ඉල්ලනවානේ ඕවා ඉක්මනින්. ඉතින්, මෙතන වැඩ ගොඩක් තියෙන නිසා, ඉක්මනින් ගන්න නම් එකකට 750 වගේ ගානකුයි, දවස් 4 න් ගන්න නම් 250 වගෙයි ගන්නවා. ඔහොම කීපයක්ම තියෙනවා ඉතින්, ඕනේ විදිහකට ගන්න කියලා. මගේ යාළුවෙකුටත් ඕනේ වෙලා ඔන්න එයත් දාලා තිබ්බා 750ක් ගෙවල දවස් දෙකකින් ගන්න. සඳුදා තමා දාලා තිබ්බේ. ඉතින් බදාදා දෙන්න එපැයි. මං ගියාම තාම මේසේ උඩ.

ඔන්න ඒ පාර කීවා, අදාළ නිලධාරියා නිවාඩු කියලා. අකමැති වුනත් අන්තිමට මං අහවලායි කියලා හෙටම ඕනෙයි කීවා(රස්සාව ඉස්සරහට දාලා වැඩ කරගන්න වැඩිය මං කැමති නෑ. ඒත් ලංකාවේ ඒක බොහෝවිට කරන්න වෙන දෙයක්). ඔන්න ඉතින් අදත් ගියා ගන්න. ඒක ගන්න ඉද්දි තව කෙනෙක් ආවා 750ක් ගෙවලා සෑහෙන්න දවසක් රස්තියාදුවෙලා. අදත් නෑ. එතන දැන් ඒ ළමයට අදම දාන්න ඕනි. ඇයි දැනටමත් පරක්කුයි නේ. දැන් කොහොම හරි එතන මටත් කීවා පොඩ්ඩක් ඉන්න, මං ඊයේ එක දැම්මා, අහලා යන්න, ඒක තියෙන්න ඕනේ කියල. ඉතින් මාත් හිතුවේ අදාළ නිළධාරියා වැඩක, ඒ නිසා ඉන්න කීවා කියල. හා ඉතින් කියලා ඉන්නවා ඉන්නවා තාම නෑ, එයා දුරකථන සංවාදයක කියලා තමා කීවේ. ඒ නිස කරදර කරන්න බැහැයි කීවා.

ඔන්න ඊට පස්සේ ඇවිත් කීවා දැන්නම් ඉවරයි සංවාදය, කතා කරන්න කියලා. මං ඉතින් අර කෙන්තියෙන් හිටපු ළමයාට යන්න ඇරලා පොඩ්ඩක් බලන් හිටියා. හපොයි.. මේ ඉන්න කියලා තියෙන්නේ පරිඝනක ක්‍රියාකරවන්නිය හම්බෙන්නනේ. මට ඉතින් කෙන්තියි. මං හිතුවේ ඕකේ අනිතිමට අත්සන් කරන කෙනාව හම්බෙන්න ඉන්න කිවා කියලා. කොහොමින් හරි ඉතින්, අර ළමයා බැන්නා සෑහෙන්න. ඊට පස්සේ මෙන්න මේ, පරිඝනක ක්‍රියාකරවන්නිය කෑ ගහන්න ගත්තේ නැද්ද, වයස අවුරුදු 25-30ක් වගේ ඇති. කට නම් අවුරුදු 50-60ක සැරක් තිබ්බේ. ඒ ළමයාට කෑ ගහන්න අයිතියක් නෑ කියල තමා මෙයා කෑ ගහන්නේ. 

මට තේරුන කාරණා කීපයක් තියෙනවා.
  • මෙතන ඉන්න අනික් අය බයයි මෙයාට, ඒ නිසයි මටම හම්බෙන්න කීවේ. මට තෙරෙන්නේ නැත්තේ ඒ වගේ බලයක් මෙයාට කොහොමද ලැබුණේ කියලා. රැකියාව බාල්දු කරනවා නෙමේ. ඒත් ඉතින් බල්ලාගේ  වැඩේ බූරුවා කරන්න ඕනේ නෑනේ.
  • අනික තමන්ගේ රාජකාරිය නොකර කෑ ගහන එක. ඒක අන්තිම වැරදියි. ඕක ගන්න එන හැමෝම කොහෙ හරි රැකියාවක් කරන ගමන් එන්නේ. නිවාඩු දාලා, ඒ වගේ. එහෙම රස්තියාදු වෙන්න අවශ්‍ය නෑනේ. අනික වැඩිපුර ගෙවීමක් කරනවානේ. ඉතින් සේවාව හරියට තියෙන්න එපැයි. අපිත් ශිෂ්‍යයො විදිහට ගිහින් සෑහෙන්න ඔතනින් රස්තියාදු වෙලා තියෙනවා.
  • ළමයින්ට ප්‍රතිථල ලේඛනයක් කියන්නේ හරි වටින - හදිස්සි වෙන දෙයක්. ඒක නොලැබුනාම සමහරවිට එයාගේ මුලු ජිවිතේම වෙනස් වෙන්න පුලුවනි. ඉගෙනීමේ වටිනාකම නොදන්න අයගෙන් ඒකේ වටිනාම සහතිකය ලබා ගන්න උනාම වෙන්නේ  ඕක තමා.
  • අනික් කාරණාව විනාඩි 20ක් විතර ආව දුරකතන ඇමතුම රාජකාරි කියලා හිතන්න අමාරුයි. අපිත් අපේ වැඩ කර ගන්නවා. ඒත් ඒකට විදිහක් තියෙනවා මං හිතන්නේ.
  • අනික් දේ, තමන් රැකියාවෙන් කුමක් කළත් කමක් නෑ. ගනන් උස්සලා, අනුන්ගේ අනාගත එක්ක සෙල්ලම් කරාම පව් පිරෙනවා මිසක් තමන් මහා ලොකු චරිතයක් වෙන්නේ නෑ එතන. ඊට වඩා සේවය හරියට කළොත්, වෙන තැනකදි ඕනේ වෙන උදව්වක් ආපස්සටත් ලැබෙයිනේ.
  • අනික ඔහොම දින 2කින් දෙන්න බැරිනම් ඒක අයින් කරලා අනවශ්‍ය ගෙවිම් අයින් කරලා දාන්න. ඕක එහෙම දෙන්න බැරි නෑ. සිසු අංකය හොයලා ඒකේ අදාලා ඒවා මුද්‍රණය කළා නම් ඉවරයි.
කොහොමින් කොහොමින් හරි මගේ වැඩේ නම් කරලා, ඒත් හොයා ගන්න අමාරු උනා. අන්තිමට අවුස්සල අවුස්සල මං හොයාන ආවා. ඒත් මං ඉතින් කියාගෙනම ආවා, අර තියෙන්නේ කතාවක්, ලොක්කට වඩා සැර ලොක්කාගේ මොකාද කියලා. ඊට සමාන දෙයක් තමා ඉතින් කීවේ. ඕක මේ අද ඊයේ ප්‍රශ්නයක් නම් නෙමේ. ඒකෙන් වෙලා තියෙන්නේ ඔය සේවය කරන කිසිම කෙනෙක්ට අන්තිමට ගෞරවය නැතිවීම විතරයි.



අනික කියන්නම ඕන කාරණය, ඒක නිසා තමා මේක ලියන්නේත්, සමහර ස්ථාන වලින් කියනවා සීල් තියපු එකක් එවන්න කියලා. ඉතින් මෙයාල ලියුම් කවර එහෙම දීලා යනවා යවන්න කියලා. ඒත් තමන්ම ඒක සීල් තියලා අරං දාන එක තමා හොඳ. මොකද එතන හිටියා දිපු අයදුම් පතත් නැතිවෙලා හොයන අය. තමන්ගේ ජිවිතේ වැදගත් දේවල් වලදි අනික් අය වැඩියෙන්ම විශ්වාස කරන්න එපා. මොකද ඒක එයාලට වැදගත් නැහැනේ. 

මේක මේ රටේ හැම සරසවියකම, හැම රාජ්‍යය ආයතනයකම වගේ තියන පොදු ලක්ෂණයක්. හිටපු ගමන් ඉතින් ආශ්චර්යයන් වෙලා හොඳ ඒවත් තියෙනවා.   ඉතුරු ටිකටත් ඔය ආශ්චර්යයම වෙනකල් බලා ඉන්න තමා ඉතින් වෙන්නේ අපිට.


Tuesday, 13 December 2011

කොයින්ද නුඹට...??

 
වේදිකාවක රඟන නළුවෙකුට තරම්,                    
කොයින්ද සතුටක් නරඹන ඔබට...                       
සිසු පුටුවක දැනෙන නිදහස තරම්,                       
කොයින්ද වින්දනයක් ගුරු පුටුවක...                   


දරුවෙකුගේ සුරතල් බසක් විදිනු මිස,                 
මවකට කොයින්ද ඉඩක් වෙන්න සුරතල්...         
ඔහේ ගලනා ජිවිතය තරම් කොයින්ද  ජිවිතයක්,
නම්බුකාර සල්ලිකාර මිනිසුනේ නුඹට...