Sunday, 27 November 2011

ඇය මියයන්නේය.....

මිනිසුන් පරිසරය වෙනස් කරන වේගය,
දරා ගත නොහැකි වු කළ,
පරිසරය මිනිසාගේ පැවැත්ම වෙනස් කළේ,
ඒත්තු ගන්වනු වස්ය, වේගයේ අවදානම...
නමුදු.....??
නොනිම් ගමනක යන අපට 
නොවේ නම් නවතින්නට නිනව්වක්,
දුක හිදෙන තුරු හඬන්නට,
කුසගින්නෙම වේළෙන්නට,
තිරණය කළ ඈ...
අවසන ලය පැලි මිය ගියාය......
ඒ කඳුලට, කුසගින්නට, රුධිරයට,
යට වුවොද අපිමය අවසානයෙදි........

Wednesday, 16 November 2011

අම්මාගේ ආ(ලෝකේ)....

අකිකරු දැල්ලක්ව,
විටින් විට එළිය දුන්,
ගෙදර තිබු කුප්පි ලාම්පුව,
සොරු අරං ගියා නොව...

ඉනික්බිති...,


ගෙදර තිබු මිණි පහණ,

නැති උනයි සෝ දුකින්,
වැළපෙනවා හැමදාම,
අම්මා එළියක් සොයා....

කළක් ගත වු කළි,

දැල්වෙමින් බැබළෙනා,
මිණි පහණකුත් අරං,
අයියා ගෙට ගොඩ උනා...

ටික දොහක් ගිය කල්හි...,


හෑම විටම බැබළුනත්,

නිවෙන්නට වෙර දරන,
ඉටි පහන වගෙ යැයි,
අම්මගෙන් අවලාද...

Friday, 11 November 2011

(නො)මිනිසුනේ කොයියාද....???

 නොපවතින ලෝකයේ,
පැවැත්මක් සොයාගෙන..
අහිමිවී  යන ගමනේ,
හිමිකම්ද කියාගෙන...
බදන්නට බැරිවු කළ,
වෙරදරා බෙදාගෙන...
සුවයක්ය කියාගෙන,
දුක් ගොඩක් බදාගෙන...
මිනිස්බව ලබා ගත්,
නොමිනිසුනේ කොයියාද...??