Wednesday, 19 July 2017

කාගෙද මේ කුණු .... කවුද ගන්නේ කුණු... 1 කොටස

අපි පාසල් යන කාළයේ කෑම පෙට්ටිය අනිවාර්ය කලේය. ඒ, පාසල තුල එකතු වන කුණු කන්දත්, එක දවසක් කුණු ඉවත් නොකලොත් ඇතිවන දුර්ගන්දයටත් පිළියමක් ලෙසය. ඊට පසු හැන්ද අනිවාර්ය කලේය. ඒ ජල පරිභොජනය අවම කර ගන්නට. තවද, අත සොදන්නට පොළිමේ ඉන්නට වෙන නිසා විවේක කාළය කළමනාකරනය කර ගන්නටය. මේ විදිහටම අපි ටියුෂන් වලත් කෑවෙමු. 1000-2000 ඉන්න පංතියක කරාම 2-3කින් යැපෙන්නට මේ ක්‍රමය හොදය. හැබැයි අපි ඒ නිසා 'පොෂ් ඩයල්' ගනයට වැටුනෙමු. තවද මේක් අපිටත් වදයක් වුන අවස්තා ඇත. තෙල් දාපු කෑමක් තිබ්බ දාට කෑම පෙට්ටිය සේදිම මහා හිසරදයක්ය. කන් කෙදිරිය නිසාම ඒකට බත් ඔතන කොළයක් දමා අම්මා සමහරදාට කෑම ඔතනවා. ඕක පාසලට තහනම් නිසා ගෙදර ගෙනත් විසි කරනවා... සිකුරාදාට සෝදන්න අමතක උනොත් සඳුදා උදේට ඔලුව විකාරය. ගඳ මදිවාට බැණුම්ය. මේ නිසා පාසලෙන් පසු කෑම පෙට්ටියට බයි බයි කීවෙමු. කොහොමත් ඉතින් සරසවි වල කෑම පෙට්ටි හැදි ගෙනත් කන්න ගියොත්.. එක්කොත් ඒක ඕනේ නැත...

ගෙදර ඉදන් කැම්පස් ගිය නිසා කෑම එක ටිකක් ලොකුවට ඔතන්නේ බෝඩිම් සෙට් එකක් ඉන්න නිසාය. විශේෂ දවස් වලට කෑම එක ඔතන්නට එක කොළයක් මදිය. අපේ ගෙදර කෙසෙල් ගස් කීපයක් තිබුනේය. ඉදහිට කෙසෙල් කොලයේත් බත් ගෙනියපු අවස්තා ඇත. විශෙෂයෙන් අම්මාට බඩු ලිස්ට් එකට ලන්ච් ෂීට් ලියන්න අමතක වුනු දවසටය. කැම්පස් එකේ සමහර කැන්ටීන් වලත් පිඟානට කෑම බෙදන්නේ පොලිතින් කවරයක් තියාය. හැමදාම සුද්ද නොකලොත් කැන්ටීන් ලඟ කුණු බක්කි වල පුදුම ගඳක් ඇත. රස්සාවට යන කාළයේ ගඳ ප්‍රශ්නය නොතිබ්බත් කියන්නට තියන කාරණාව මීටම සමානය. 

අපි පාසල් යන කාලයේ සංස්කෘතික නගර හෝ හරිත නගර කියලා මහනුවර නම් කිරිමත් සමග රජය විසින් තැනින් තැන කුණු දමන්න ලොකු පොඩි බාල්දි සවි කලා. ඒ කලේ ගන්නොරුවට යන ගැටඹේ පාළම දෙපැත්තේ දෙකක් තිබ්බ. තව හදබිම අධිකාරිය ආසන්නේ ලොකු එකක් තිබ්බා. පාසල් යන, කාර්යාල වල යන අය ඒ නිසා මහ මහ කුණු නොදා ඒවාට දාන්න පුරුදු වෙලා තිබ්බා. 2015 වසරේ ලංකාවට ගියාම ඔය මතකයට ගන්නෝරු පාරෙන් ආවා අතේ ලොකු කුණු මල්ලක් තිබ්බ නිසා. ඒත් එකක්වත් දකින්න තිබ්බේ නැහැ. හැබැයි අර කුණු දාන්න ලොකු බාල්දිය හයි කරලා තිබ්බ තැන හෝ ඊට පොඩ්ඩක් එහායින් නිකන් බිම ලොකු කුණු ගොඩක්. බල්ලොත් අවුස්සලා දාලා. 

පෙරහැරට පස්සේ, ක්‍රිඩා උත්සව වලට පස්සේ ඒ අවට පරිසරය යකා නැටුව සොහොන්මය. රජය විසින් කුණු බැහැර කරන්නට ප්‍රමාණවත් පහසුකම් මේවාට සලසා දිය යුතු අතර, මිනිසුන්ට නොදැනි අතින් සීරුවට ගිලිහි යන කුණු ගැන හිතන්න මනස සකස් විය යුතුය. 


හැමෝම වැරදි කරන විට තමන් හරියට ඉන්නට හොඳ හැදියාවක් හා හික්මීමක් තිබිය යුතුය. මේ මහා කුණු ගොඩට මගෙ පොඩ්ඩ මොකද්ද කියා හිතෙන්නේ ඒ නිසාය. පාරේ එක මිනිහෙක් හලලා ගිය මල්ල දවස් දෙක තුනක් යද්දි මහ විශාලෙට වැඩෙන්නේ ඒ නිසාය. කාගෙත් කිල්ලෝට වල හුණු ටික ටික නැතුවම නොවේ.

සුද්දො අපිට ප්ලාස්ටික් දුන්නට උන් එවා පරිසරයට දමා විනාශ කලේ නැත. ඒවා යලි යලි පරිභොජනය කරන්නට ක්‍රම හැදුවේය. අපි සුද්දගෙන් ප්ලස්ටික් විතරක් අරන් උන්ට බැන බැන ඉන්නෙමු. අපි පිටරට වලින් ගන්නා බොහොදේ වලට සිද්ද වී ඇත්තේ මේ දේ...

තව ලියන්න කුණු ගොඩයි. පස්සේ බලමු......

Friday, 10 October 2014

ආදරණීය අම්මාට.....


උඹලා ඔහෙටම වෙලා
හිටපල්ලා නෑවිදින්,
හැමදාම දින ගනින
අප්පච්චි කිවා මට....

පුදුම නෑ ඒ ගැනැත්
ළඟදි ඔහෙ ඇවිත් ගිය
කෙනෙක් මට කීවානේ
ලංකාවේ විස්තරේ...

දැන් ගෙදර උයන්නට
වෙලා මදි වෙලාලු
හැමදෙනම කඩෙන්නමලු
කන්නේ තුන් වේලටම....

වැඩි යමක් නැති උනත්
අපෙ වේල අපෙ රහයි
'OUT' යනවා ඉතින්
ඉද හිටල වෙනසකට....

අඩි බාගේ යන්නටත්
ත්‍රිවිලය ඕනෙමලු
පයින් යන්නෙම නෑලු
හරි නේද මං අම්මේ....

පාපැදිය මෙහෙ රථය
හරිම ලේසියි අම්මේ
අපේ ලොකු ලොක්කනුත්
ඒකේ එනවා අම්මේ....

'A.C. 'ලු මුලු ගේම
වාහනත් ඒ වගෙලු
'TV' එකෙ දාලමලු
මංගල්ලයත් ගන්නේ....

අපේ නොවන අපේ ගේ
හරි පොඩියි පිළිවෙළයි
උයන්නේ විදුලියෙන්
ඒත් බිල ඔහෙ වගෙයි....

හැමපාර සැළුන්ලූ
පෝලිමේ ළමයිලු
'TOUCH PHONE' අරන්ලු
ළමයි 'TUITION' යන්නේ....

'ර්‍REALITY SHOWS' වල
පොඩි එවුන් නටනවා
ඇස් කරකවද්දි
පොඩිමදැයි සිතෙනවා....

ගෙදර නොම්මර දාපු
'PHONE' එක මෙහෙ දෙන්නෙ
පොඩි එවුන් පොඩි පාට
තියෙනවා නෑ වෙනස....

විනොදෙට ගමනක් යන්න
වෙලා නැති වෙලාලු
එක වසරෙ පොඩි එකත්
'TUITION' ලු දැන් ඉතින්....

ගිම්හාන නිවාඩුව
ආවම අපි ඉතින්
ඇවිදිනවා හැකි විටක
නිදහස්නෙ ජිවිතේ...

ටික දෙනයි මෙහෙ ඉන්නේ
නිතර අපි හමුවෙනවා
දුක සැපත් බලාගෙන
එක පවුල වගෙමයි....

විළිරුදා නොදැනෙලු
'PRIVATE' ලු හැම තැනම
ගිනිගනන් යනවාලු
ඒත් ඒ 'TREND' එකලු...

මෙහෙත් පොළිම විටක
අඩුපාඩු නෑ නෙවෙයි
ඒත් මිනිසත්කමින්
හැමවිටම සළකනවා....

ඇඳුමටලු සලකන්නේ
බලයටලු තැන දෙන්නේ
පිස්සු බල්ලන් වගේ
සල්ලි හොයමින් යාලු....

නොම්මරය අරගෙනම
පෝළිමේ හිටියාම
කාටත්ම එක වගේ
වැඩෙ මෙහෙ කෙරෙනවා....

ඒ කොහොම වුනත් නුඹ
තවම වෙනසක් නෑනේ
කොහොමදැයි ඔය තරම්
සරලවම හිනහෙන්නේ....

නුඹ තාම දර ලිපේ
මැටි වළදෙ උයනවා
පොලොස් ඇඹුලක් කන්න
මට එන්න හිතෙනවා....

බැමි ලිහා නිවන් මග
දකින්නට තනනවා
එක් දිනක් අමතන්න
බැරි උනොත් තැවෙනවා....

අපිට කියලා බිමක්
ඔහේ නැතයි කිය කියා
වියදමට එවන එක
නුඹ ඉතුරු කරනවා....

නිදහසේ සරලවම
ඉන්නමුත් අපි දෙන්නා
කොහොම හිදිමුද ඉතින්
නුඹ ලඟට නෑවිල්ලා....

ඇවිත් යන්නම් ළගදි
නුඹ ළගින් හිදින්නට
සංකරවු ඔය ලොවේ
සරල නුඹ විදින්නට....

Sunday, 31 March 2013

අනේ අපි කවදාද...??


 නිශාන්තයේ නිදි නොවැද....
   දුර්ගන්ද කුණු කයම...
 වහල් කර කැළවට...
   සීරුවට ගෙතුම් කළ සිත්තම,

 සින්න වු දුප්පත් කමෙන්..
   උකස් කර දෙ අත්, පා...
 නුඹ කඳුළු දියකර..
   තව තවත් එකළු කළ සිත්තම,

 විදින්නට පිනක් නැති...
   භයංකර හීනයෙම..
 ගිලි ගිලි මියදෙනා..
   අහේතුවකට පිපුන,
 අපි තවම සිරගතයි...!!!

Monday, 11 March 2013

මල නුඹ...



 කඩුපුල් මලේ හිනහෙන නුඹ රෑ නිමල...
     කවුරුද දුටුවේ ලස්සන බකුසන් මිසක...
 උන් දන්නේ කෙලස රොන් ගන්නට නිමල...
     තලනු මිසක නුඹ සියුමැලි පෙති සැවම....

  විය හැක නුඹට සුන්දර බාඳුරා මල..
     ලද සරදමින් වු පසු කඩුපුලා මල...
 කුමකට නසනු තවකෙකු කරලා වසඟ..
     නුඹද උන්ද සැම වරදක බැදුනු කල...

  වි නුම් දිනක නුඹ සුන්දර තඹර මල...
     පිපුනත් මඩ ගොහොරු දහසක් කටු අකුල් මැද..
 නෙළා පුදයි නුඹ බොහොසත් සිතක් මතු...
     එය වේ නිමල තැන නුඹ විසුමට සුදුසු.......

පුස්තකාලයේ සිට ලියමි.........

 බලමි දස අත....
 නිහඬ ලොව දෙස......
 කුසිතය ගත..
 දෙවනි නැත සිත...
 බොහො දේ ඇත..
 කරනු සිත නැත...
 සුවය අසුනද..
 වායු සමනය නියම ගානය...
 කුමන අරුමෙද..
 පියවෙවි ඇස..
 උදෑසන වුව....